Niedawny nieudany wyczyn terrorysty lotniczego z Nigerii sprowokował kolejne, jak zwykle niesłychanie inteligentne, zaostrzenie zasad „bezpieczeństwa”. Po raz kolejny wymyśla się nowe metody utrudnienia życia pasażerom i liniom lotniczym.

– U.S.-bound passengers aboard international flights must undergo a “thorough pat-down” at boarding gates, focused on the upper legs and torso

Cudne. Odprawa na lotnisku będzie trwała trzy razy dłużej, a materiału wybuchowego umieszczonego w odbycie, pochwie, czy na łydce i tak się nie wykryje. Po jajkach też będą klepać?

– Passengers must remain seated for the final hour before landing. During that time, they may not have access to their carry-on baggage or hold personal items on their laps

To może w ogóle ich uśpić sewofluranem na cały lot? Uprzednio rozebrać do naga, zrobić lewatywę i badanie ginekologiczne? Bagaż podręczny zabrać i wrzucić do luku bagażowego, albo lepiej od razu do morza? Co ma w ogóle „ostatnia godzina” do wiatraka? Zdaniem speców od bezpieczeństwa, nikomu nie będzie się chciało wysadzać samolotu półtorej godziny przed lądowaniem w USA? Albo w ogóle godzinkę po starcie? Lockerbie, anyone? 

– While over U.S. airspace, flight crews may not make any announcements to passengers concerning the flight path or the airplane’s position over cities or landmarks.

Niestety nie mogę teraz znaleźć, ale gdzieś czytałem, że w ramach tej polityki koniec z mapkami wyświetlającymi pozycję samolotu na ekraniku przed nosem pasażera. Geniusz jakiś to musiał wykoncypować. Primo – to się najwyżej wysadzi samolot przed wejściem w przestrzeń powietrzną USA. Lockerbie, anyone? Secundo – jak już nasz amator siedemdziesięciu dwu czarnookich dziewiczych hurys będzie się upierał na przestrzeń powietrzną USA, to jaki problem poczekać aż mapki wyłączą (aha, zbliżamy się do przestrzeni powietrznej USA), odliczyć sobie godzinkę i bum? Tertio – trasy samolotów można sobie bez problemu wyczaić w internecie, a czasem nawet w materiałach linii lotniczych. Zegarek i prosta arytmetyka pozwolą rozbić samolot gdziekolwiek się chce. Że nie wspomnę o planowanym powrocie (mimo upadku Connexion by Boeing parę lat temu) internetu i wejściu telefonii komórkowej do kabin samolotów. Cóż za problem, by chcący się załapać przynajmniej na z tuzin hurys kolega zamachowca śledził trasę lotu na FlightAware i wysłał w odpowiedniej chwili SMSa lub emaila? Ba, cóż za problem by zamachowiec zapewnił sobie jednak wyłączność na wszystkie siedemdziesiąt dwie dziewice – śledząc trasę lotu na własnym laptopie?

Powyższe pomysły wpisują się świetnie w politykę odbierania pasażerom (i nie tylko) nożyków i buteleczek z płynami, zdejmowania butów, itd. Od czasu 9/11 ile było udaremnionych tymi metodami prób wniesienia broni lub materiałów wybuchowych na pokład? Jak na razie terrorystom się udaje (wnieść, niekoniecznie zaszkodzić) – bo są krok do przodu. I nadal będą. Nikt nie będzie się bawił w opanowanie samolotu mordując pilotów nożykami, skoro metoda jest znana, nożyki konfiskowane, a piloci zamknięci za pancernymi drzwiami. Lepiej zapakować materiał wybuchowy w buty – prawie się udało. Od tego czasu buty są sprawdzane, więc nikt nie wkłada materiału wybuchowego w buty, wkłada go między nogi – znów prawie się udało. I tak dalej, i tak dalej, Czerwona Królowa.

Powyższe pomysły zaciemniają prawdziwy problem. Czy zapobieganie terroryzmowi powinno przede wszystkim być robotą poczciwych (lub nie) ludków z TSA drzemiących nad skanerami przez które przechodzą miliony ludzi, czy analityków wywiadu śledzących ekstremistów i zestawiających informacje na ich temat z różnych źródeł? Czy ma polegać na nieskutecznym utrudnianiu życia podróżującym milionom, czy też być wycelowane w złapanie zamachowców zanim spróbują przejść przez bramkę na lotnisku?

Problem tylko trochę jest tym, że Umar Farouk Abdulmutallab przeszedł z pentrytem przez bramki w Amsterdamie. Problem przede wszystkim jest w tym,

• że Abdulmutallab był w bazie danych osób podejrzanych o terroryzm,
• że doniósł na niego własny ojciec (co jest niebłahą przesłanką, że sprawa była poważna),
• że zapłacił za bilet (wprawdzie, wbrew temu co donoszono początkowo, powrotny) gotówką,
• że podróżując na trasie Lagos-Amsterdam-Detroit nie miał bagażu
 
– a mimo to, nigdy i nigdzie nie zapaliła się przy nim czerwona lampka. Nie żeby go wyrzucić z samolotu, zabronić wjazdu, odesłać do Nigerii, rozstrzelać bez pytania – ale może żeby przyjrzeć się dokładniej? Obmacać właśnie jego?

 Abdulmutallab was on a “generic” terrorist watch list, which includes more than half a million names, but was not elevated to a no-fly list or even designated for additional security searches. Jaki jest więc cel tej listy, skoro osoby z niej nawet nie podlegają dokładniejszemu sprawdzeniu?

Pozostaje pytanie: czy skutkiem zdarzenia w samolocie do Detroit będzie ulepszenie zasad stosowania takich baz danych, poprawa pracy wywiadowczej, poprawa przewidywania  ruchów terrorystów, konsoldiacja list i baz danych – czy tylko jeszcze więcej znudzonych, niekwykwalifikowanych osób będzie drzemało nad potwornie drogimi skanerami i bramkami, obmacując, rozbierając, i pokrzykując na miliony podróżnych? Kolejnego chętnego na hurysy pewnie akurat przegapią*.

* Niżej podpisany raz wjechał zupełnie nie sprawdzonym samochodem na teren chronionej instytucji federalnej, bo, jak sądzi, strażnicy z przodu myśleli, że zbadaniem bagażnika i podwozia zajęli się strażnicy z tyłu, i vice versa. No i było zimno.

i prawdę –w osobach polskich księży i biskupów.

kardynał Zenon Grocholewski

gdyby ludzie przyjęli Chrystusa, nie byłoby tylu wojen, niesprawiedliwości, nienawiści, agresji, gwałtów, terroryzmu. Ludzie nie umieraliby z głodu, nie handlowano by nadal dziećmi i kobietami, jak za najbardziej barbarzyńskich czasów

O tak, przyjmujący Chrystusa kościół rzymsko-katolicki nigdy nie był źródłem wojen, niesprawiedliwości, ani agresji. Cechuje go również szacunek dla kobiet. I dzieci. Zwłaszcza w Irlandii.

ksiądz Jan Dyduch, rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie (dlaczego nie: Papieskiego Uniwersytetu Pokolenia JPII Imienia Papieża Jana Pawła II Naszego Papieża w Papieskim Mieście Krakowie?)

prześladowanie wierzących jawi się we współczesnym świecie także przez działania zmierzające do usuwania krzyży z miejsc publicznych

Może nie należało najpierw prześladować niewierzących i inaczej wierzących wieszając krzyże gdzie popadło? Może też wypadałoby zauważyć, że „wierzący” może być na przykład żydem lub muzułmaninem, krzyż mu wisi i powiewa (lub gorzej), więc szermowanie „wierzącymi” po stronie krzyżowieszaczy jest cokolwiek niezręczne przejawem agresywnej buty?

Łamanie praw człowieka, gwałcenie wolności obywatelskiej, deptanie godności osoby ludzkiej zawsze było związane z usuwaniem Krzyży

A co z łamaniem Art. 25 Konstytucji RP (Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych), co z deptaniem godności niewierzących i wierzących w co innego niż ksiądz rektor – obradami Sejmu RP pod znakiem jednej religii, nauczaniem w szkołach publicznych pod znakiem jednej religii?

prymas Henryk Muszyński

Tak wiele mówi się o prawach dziecka, a chyba nigdy ich życie, godność i rozwój nie były tak bardzo zagrożone, jak właśnie dziś

Zakaz pracy dzieci, powszechna edukacja, opieka zdrowotna, szczepienia, bardzo wysoki status społeczny dziecka – to jak wiadomo wynalazki wieków średnich, które wskutek Oświecenia zaczęły chylić się ku upadkowi, a „dziś” są nie tylko zagrożone, praktycznie zanikły.

Doświadczenie uczy, że tam, gdzie nie ma miejsca dla Boga, tam nie ma także miejsca dla bliźniego – i odwrotnie

Które doświadczenie? To czy to czy to?

Istotę ludzką, człowieka, traktuje się jako materiał genetyczny, przestaje ona być podmiotem, a staje się przedmiotem nieograniczonych eksperymentów

Chyba w twoich chorych mokrych snach, facet.

Porzucenie bożych praw i norm obowiązujących od wieków, przynajmniej w europejskim kręgu cywilizacyjnym, doprowadziło do tego, że właśnie dziecko stało się najtragiczniejszą ofiarą nadużyć i zniewolenia, gwałtu i przemocy ze strony dorosłych

Zwłaszcza w Irlandii?

Niech łaska Pańska, która bije od nowonarodzonego, pozostanie w Nas jak najdłużej – mówił na koniec serwisu informacyjnego TVP dziennikarz, gdy w tle leciała “Chwała na wysokości”.

Publiczna???

PS. Neverending story pt. „Analfabeci w gazeta.pl” ciąg dalszy: proszę mi wytłumaczyć jakaż to reguła ortograficzna nakazała redakcji napisać „nas” wielką literą?

Dzisiejszą notkę sponsoruje lenistwo. Lenistwo skłoniło mnie do taktyki à la Krullowa wg. Schimmelpreestera: umiesz z pozbieranych ułomków chleba ugnieść budyń, a z przedwczorajszych niedogryzków mięsa upitrasić smaczny pieprzny klopsik. Więc z dwóch, starszych niż przedwczorajsze, niedogryzków – o policjancie i śnieżkach i o portalu gazeta.pl pitraszę notkę: jak to portal gazeta.pl przedstawia nam sprawę waszyngtońskiego policjanta i śnieżek.

Z lenistwa dałem plamę, i nie zrobiłem skrinszota zajawki na stronie głównej, którą już zmieniono. A brzmiała „Dzieci obrzuciły policjanta śnieżkami”.

Dzieci? Dość wyrośnięte, jak widać choćby na filmie z zajścia. Lokalna gazeta też podaje wiek raczej w okolicach PRL-owskiej definicji młodzieży.

Jedziemy dalej, już wprost z tekstu z gazeta.pl, ze skrinszotami.

Ach, nagany? Źródła bliższe policji waszyngtońskiej, jak na przykład jej własna szefowa, podają jedynie że został przesunięty od pracy za biurkiem (We have taken swift action by placing him on non-contact status) na czas śledztwa. To się chyba ciut różni do nagany, nawet jeśli szefowa policji nazwała jego działania totally inappropriate. O co zresztą zaraz oburzył się policyjny związek.

Oficer? Jak słusznie zauważyli komentatorzy na gazeta.pl, angielskie słowo officer ma inne znaczenie niż polski oficer, i należało je przetłumaczyć funkcjonariusz.

Którego nazwiska nie podano? W filmikach na YouTube, włączając ten wklejony w tekst na gazeta.pl, policjant przedstawia się jako detective Baylor. Nazwisko jest również podane w wielu materiałach prasowych.

W niedzielę? A zdaniem zarówno cytowanej powyżej szefowej policji, jak i prasy tubylczej, rzecz działa się w sobotę.

Widzi ktoś tutaj plac?

No i jak to podsumować? Z lenistwa nie wybiorę podsumowania, napiszę wszystkie trzy, jakie mi przyszły do głowy.

1. Za moich czasów szkolnych ekscytowaliśmy się zadaniem: w jakim słowie można zrobić najwięcej błędów. Zwyciężyło FZHUT. Mam wrażenie, że portal gazeta.pl gra w tę samą grę.

2. W sumie to wszystko się zgadza, a że nie w Moskwie tylko w Lenigradzie, nie samochody a rowery, i nie rozdają a kradną – to przecież nieistotny szczegół.

3. Tu należałoby wkleić obrazek z niedawnej notki 3m.

It is the mission of the Metropolitan Police Department to safeguard the District of Columbia and protect its residents and visitors by providing the highest quality of police service with integrity, compassion, and a commitment to innovation

Wczorajsze rekordowe śniegi w okolicy jednych zmartwiły, innych ucieszyły, a nawet sprowokowały do zabawy. Na skrzyżowaniu ulic 14tej i U w północno-zachodnim Waszyngtonie rozgorzała wesoła bitwa na śnieżne piguły. Dostało się przejeżdżającemu hummerowi. W hummerze, jak się później okazało, siedział nieumundurowany policjant. Zareagował tak. Tak.

Co to było? Compassion, protecting residents, highest quality police service, czy może commitment to innovation?

Więcej tu, tu i tu.

Pod pierwszym linkiem policjant na pytanie Pulling a gun on a snowball fight? odpowiada Yes I did because I got hit with snowball. Bezcenne. A mógł zabić.

Kilka dni temu pisałem o oferowanej w mojej okolicy możliwości nauczenia się podstaw kontroli lotów w dwie godziny.

Dziś podrzucam kilka miejsc, gdzie nabyte tam umiejętności można potrenować.

Przede wszystkim Big Fat Simulations – zestaw gierek internetowych kręcących się wokół kontroli lotów. Czyli:

Air Traffic Controller – najbardziej „techniczna”. Zadanie polega na wydawaniu poleceń widzianym na radarze nadlatującym samolotom tak, by wprowadzić je na ścieżkę podejścia do lądowania z odpowiednią prędkością i na odpowiedniej wysokości. No i trzeba pilnować separacji, musi być zachowana minimalna odległość między samolotami: 1000 stóp w pionie lub 3 mile w poziomie. Samoloty reagują na polecenia z opóźnieniem, więc trzeba nieźle myśleć do przodu.

Sky Madness – to akurat bardzo dla dummies. Samoloty wlatują na różnych wysokościach, a mają (zazwyczaj) wylecieć na innych. Trzeba je więc na inne poziomy lotu przerzucać myszką, unikając zderzeń wzajemnych, bądź z dodatkowymi przeszkodami jak balony, stada ptactwa, czy góry.

Airport Madness 2 – pod względem stosunku techniczności i realizmu do zabawy pomiędzy poprzednimi. Nie ma obowiązku utrzymywania separacji jak w Air Traffic Controller, samoloty mogą być dowolnie blisko (byle się nie zderzyły), gracz widzi samolociki, a nie kropki na radarze – ale sytuacja jest dużo bardziej skomplikowana i realistyczniejsza niż w Sky Madness.  Gracz kieruje ruchem na lotnisku: przyjmuje lądujące samoloty, zezwala innym na start, kieruje ruchem na drogach kołowania, itd. Też trzeba myśleć do przodu. Polecam wszystkim, którzy narzekają na przestoje i opóźnienia na lotniskach – spróbujcie przejść grę tak, by żaden samolot nie czekał… Jest też Airport Madness 1, ale nie warto zawracać sobie głowy, dwójka jest znacznie lepsza.

Powyższe gry zlinkowałem w wersjach bezpłatnych, są też odmiany (niewiele) płatne: rozszerzone, pozbawione reklam, i uruchamialne z lokalnego komputera. Tych nie wypróbowałem ze skąpstwa, podobnie jak istniejącej tylko w wersji płatnej, podobno bardzo realistycznej gry ATC Simulation. Może się skuszę jak już przejdę ten dwugodzinny kurs ;-).

Co poza tym?  Dwie gierki podobne w założeniu do Airport Madness, jak przypuszczam – mniej lub bardziej jawne zrzynki z tejże.  Najkrótsza recenzja będzie ewangeliczna: groby pobielane. Graficznie znacznie urodziwsze niż bardzo, hm, bądźmy delikatni, ascetyczne produkty Big Fat Simulations, ale zawartość…

Air Traffic Chief – idiotyzm zupełny. Samoloty tylko lądują (nigdy nie startują). Mimo przecinających się pasów startowych nie udało mi się rozbić samolotu o samolot na ziemi. Samolotami kieruje się nie wydając polecenia, tylko rysując myszą trasę, którą samolot będzie podążał. Przy czym nie istnieje koncept ścieżki podejścia, samolot można skierować na początkowy fragment pasa pod kątem prostym do jego osi, i kazać mu zakręcić o 90° już nad pasem. Do tego, w odróżnieniu od gier BFS, samolotów bardzo szybko przybywa i katastrofa jest prędzej czy później nieunikniona.

Sim Air Traffic – całkiem nieźle, głównie dlatego, że to bardzo jawna zrzynka z Airport Madness. Niestety kilka niedociągnięć w porównaniu z oryginałem dyskwalifikuje ją jako pomoc naukową dla domorosłych kontrolerów lotu. Z niewiadomych przyczyn każdy terminal ma miejsce (gate) na tylko jeden samolot, przez co ustawiają się w głupiej kolejce. Polecenia wydawane samolotom używają idiotycznego słownictwa; również oznaczenia pasów są bez sensu – każdy pas w grze, niezależnie od ich liczby oraz kierunku geograficznego, ma numer 34! (W Airport Madness 2 numery pasów poprawnie odpowiadają kierunkom geograficznym.) Na niektórych etapach wlatujące samoloty pojawiają się na tyle blisko pasa i innych samolotów, że może nie być czasu na reakcję. Tym bardziej, że (kolejne niedociągnięcie!) w ostatniej fazie lądowania samoloty nie przyjmują polecenia go around. No i nie ma smaczków, jak etap nocny w Airport Madness 2…

Początkującym kontrolerom lotu, niezależnie od tego, czy poczuwają się do bycia dummies,czy nie, życzę miłej zabawy!

Że kompetencja (merytoryczna, intelektualna, językowa, ortograficzna, itd.) żurnalistów portalowych jest na zazwyczaj na żenującym poziomie to nie nowina.

Dziś jednak przeszli na nowy poziom. Nie dość, że tutaj zrobili po błędzie we wszystkich występujących w tekście nazwiskach (Wilhelma Brasse i Rudolfa Hössa), myląc tego drugiego z zupełnie innym Rudolfem o podobnym nazwisku – to jeszcze mój komentarz zwracający uwagę na te błędy usunęli*, a błędów, jak dotąd, nie poprawili. Dziennikarstwo na najwyższym poziomie.

* co ciekawe, nie usunęli wcześniejszego komentarza innego czytelnika, który wskazał na jeden z tych błędów. Komentarz ten jest napisany dość subtelnie, przypuszczam, że nie pojęli o co szło…

EDIT: teraz jest już więcej komentarzy wskazujących oba błędy. Ciekawe, czy przetrwają, no i czy tekst kiedyś zostanie poprawiony.

EDIT 2: poprawili tekst, komentarze żyją

Zbadać – pikuś. Opisać – drobnostka. Wydać –  kaszka z mleczkiem.

Tylko żeby ktoś to chciał potem czytać…

Co parę miesięcy w skrzynce pocztowej znajduję broszurkę lokalnego Community College proponującą, bym gwoli rozwoju osobistego i zawodowego oraz szeroko pojętej edukacji (Enhance your Career, Enrich your Life) zapisał się na rozmaite fajowe kursy.

Na przykład (te są online):  Conversational Japanese, Medical Terminology (“in a memorable and enjoyable fashion”), Write Fiction Like a Pro (“A Hollywood author teaches you…”), Introduction to Excel 2007, Learn to Buy & Sell on eBay, itd.

Inne są na żywo: Driver Improvement Training (czyli skasowanie pięciu punktów karnych kosztem 75 dolarów i ośmiu godzin, warto zapamiętać :-) ), Film Directing 101, Visions of Serenity Health and Wellness (“creative techniques such as guided imagery, aromatherapy, mediation and lots of other fun and relaxing methods to manage stress”), Divorce 101, Successful Real Estate Investing. Wszystko dla twojego dobra, fun and relaxing.

Trochę mnie jednak zdziwiło MS Visual C# 2008 Programming for Applications w zaledwie czterech 3-godzinnych sesjach. Jednak przebojem broszurki Spring 2010 jest składający się z jednej 2-godzinnej sesji kurs Air Traffic Control for Dummies.  

For dummies? To nie jest zajęcie for dummies!

Znów leniwie, czyli tylko link. Ale sprawa jest droga memu sercu, bo ostatnio na pewnym forum biję oświaty kagańcem w szczękę klimatycznego denializmu. Spostrzegłem też, że Biokompost się tematem zajął, więc może komu się przyda:

77 odpowiedzi klimatycznym denialistom

W projekcie stanowiska [puławskich radnych] czytamy, że werdykt trybunału należy wykorzystać do obrony krzyża oraz “do pogłębienia wiary oraz pielęgnowania patriotyzmu i wartości narodowych”. Przewodniczącego Śliwińskiego zapytaliśmy, czy nie sądzi, że stanowisko radnych może być odebrane jako presja na dyrekcje tych szkół, gdzie krzyża nie ma w każdej klasie.

- Nie sądzę, żeby były takie szkoły – odpowiedział.

Interesujący sondaż pokazuje strukturę wiary w społeczeństwie USA.

Wierzący są często otwarci na „konkurencję”. Lub jej ciekawi.

[A]bout one-in-four adults (24%) indicate that they attend services of at least one faith other than their own, and roughly one-in-ten (12%) say they participate in the services of two or more faiths in addition to their own.
About one-in-twenty Catholics report attending services at Jewish synagogues (5%) and 1% say they attend Muslim mosques.

 Nawet na konkurencję raczej odległą, nie przejmując się specjalnie prawdami swojej wiary i biblijnymi zakazami. Reinkarnacja, uroki, astrologia, duchy, wróżki – cała menażeria.

[R]oughly one-in-ten white evangelicals believes in reincarnation, compared with 24% among mainline Protestants, 25% among both white Catholics and those unaffiliated with any religion, and 29% among black Protestants. Similarly, 13% of white evangelicals believe in astrology, compared with roughly one-quarter or more among other religious traditions. There are few differences among religious traditions in belief in the “evil eye,” though black Protestants stand out for high levels of belief on this question (32%).

Że rozum przychodzi z wiekiem* można się było spodziewać. Że z konserwatyzmem… hm.

Older people (those over age 65) consistently express lower levels of acceptance of these kinds of beliefs [yoga, spiritual energy in physical objects, astrology and the evil eye] compared with younger people. These beliefs are more common among Democrats and independents than Republicans and are more widely held by liberals and moderates than conservatives.

Również spodziewałem się, że edukacja zmniejsza częstość widzeń duchów – ale że nie zmniejsza (a w zasadzie zwiększa) częstości wizyt u wróżki… jest cokolwiek, jakby to ująć, rozczarowujące.

Compared with those with a college degree, more Americans with a high school education or less report having felt in touch with a dead person (32% vs. 24%) and having seen a ghost (21% vs. 13%). However, Americans with less education are no more inclined to have consulted a fortuneteller than are Americans with a college education (13% vs. 17%).

Ciekawe, jak te sprawy wyglądają w Polsce.

Źródło 

 * George Carlin, zaczynając zdanie o katolikach: Catholics (which I was, until I reached the age of reason) … 

Media katolickie, od Niedzieli po uważany zdaje się za sensowny (he, he) Tygodnik Powszechny, będą walczyć ze złem.

Z jakim, zapytajmy. Z biedą? Morderstwami? Gwałtami? Wojną? Globalnym ociepleniem? Homofobią? Nieeee, to są pikusie. Katoliccy redaktorzy zwartą falangą zaatakują coś znacznie groźniejszego – zapłodnienie in vitro. Informuje o tym KAI, szerzej pisze GW. Przygotowali oręż: broszurę „Bioetyka katolicka”, którą dołączą do swoich czasopism oraz – jakżeby inaczej – postraszą nią parlamentarzystów.

Ciekawsze kwiatki (za GW, więc pewnie przeinaczone ;-) )

Metoda in vitro jako niemoralna i sprzeczna z nauką Kościoła katolickiego powinna być zakazana.
Od kiedy sprzeczność z nauką Kościoła jest przesłanką do zakazu prawnego? Rozdział Kościoła i państwa (nie, nie będę tak pisał, kościoła i Państwa), słyszeli kiedy? Eh*?

Żadne racje naukowe, żadne ludzkie trudności czy szlachetne pragnienia posiadania dziecka nie usprawiedliwiają łamania praw naturalnych i Bożych
To arcygłupskup Józef Michalik. Znów: prawa boże czy tzw. naturalne (zabieg stylistyczny mający wywołać przekonanie, jakoby przepisy religijne miały zastosowanie uniwersalne) to żadna przesłanka do stanowienia prawa.  Co więcej, jakoś sobie nie przypominam przykazania „Plemnik z jajem jedynie w jajowodzie i kutasem poprzez cipę łącz, abyś długo żył i dobrze ci się powodziło na ziemi”. I w sumie, to niejaki Jezus został zrobiony… no jak?

I najlepsze. Adam Boniecki, ksiądz , rednacz Tygodnika Powszechnego:
Chcieliśmy pokazać, że mówimy jednym głosem. I że spór o in vitro to nie spór Kościoła z poglądami laickimi, ale spór na temat granic eksperymentu genetycznego.

Jakiego, krzywa, genetycznego? Boniecki, może by na starość jakąś książkę przeczytać, może choć słownik wyrazów obcych, zanim się zacznie pleść pierdoły?

I jakiego, krzywa twoja mać faszystowska, eksperymentu? Louise Brown jest już po trzydziestce, własne dziecko nawet ma! Na świecie urodziło się już ponad 3 miliony „dzieci z probówki”.

…

Zaprawdę, zbyt optymistyczna była Wanda Nowicka, przewidując jak to wg. opracowanego dla aborcji mechanizmu restrykcyjny projekt Gowina zostanie uchwalony jako kompromisowy. Chyba będzie gorzej.
 

* po brytyjsku/kanadyjsku/australijsku

z powodu własnego lenistwa. Bryła pokazuje dziś nowy wieżowiec Aqua Tower w Chicago. A ja go już sfotografowałem w połowie października, tylko zwłóczyłem z wrzuceniem na bloga. No i pogodę miałem marną, ale nieba z chmurkami mi się doklejać nie chce. Zdjęcie jest klikalne.

Napotkane w sklepie internetowym merlin. Opis kosmetyku dla pana.

Pikantna mieszanka cardamomu, gałki muszkatołowej i cynamonu osiąga morski zapach z eleganckimi drzewnymi zapachami takimi jak vetiver i mech bębu, paczuli, dębu i drzewa sandałowego.
Owocowo-drzewny, zaprojektowany przez Vincenta Schallera z Firmenich Urodzona potęga i charakter byka, która symbolizuje markę. Ukazuje wewnetrzną siłę meżczyzny, którego wypełnia moc swoich wartości.
Owocowo-drzewny zapach jest głęboki i energiczny.

Język polski w pełnej krasie.

Nawiasem mówiąc, ostrzegam – wyżej wymieniony sklep internetowy przy próbie jednoczesnego zamówienia dwóch przedmiotów różnego autoramentu (powiedzmy, książka i kosmetyk) domaga się zapłaty za dwie oddzielne przesyłki. Bo są „z różnych magazynów”.

Cóż za skandal! Na wystawie butiku w Los Angeles – szopka bożonarodzeniowa!

Nie, skandal nie jest dlatego, że, jak powie każdy znawca Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza taki, który nigdy tam nie był, w USA wystawianie szopek jest przecież zabronione.

Skandal – bo nie dość, że zamiast trzech króli/mędrców mamy trzy panie z zakupami, to jeszcze trzymająca dziecko Miriam ma króciutką sukienkę i siedzi z nogami, jak to napisano, „rozłożonymi” (spread open). Mnie się wydawało że „rozłożone” mówi się o nogach w pozycji bardziej dosłownej, ale nie czepiajmy się szczegółów.

Na pewno jest to obraza uczuć religijnych. Wiemy wszak z apokryfów (ProtoEwangelia Jakuba), że Miriam urodziła syna zachowując błonę dziewiczą, z pewnością więc zrobiła to również z ciasno ściśniętymi nogami, prawda?

w pierwszym podejściu.

W obowiązkowym drugim podejściu pewnie też będą za, burmistrz także obiecał podpisać, ale:

Unique to the District of Columbia, an approved Act of the Council must be sent to the United States House of Representatives and the United States Senate for a period of 30 days before becoming effective as law (or 60 days for certain criminal legislation).  During this 30-day period of congressional review, the Congress may enact into law a joint resolution disapproving the Council’s Act.  If, during the 30-day period, the President of the United States approves the joint resolution, the Council’s Act is prevented from becoming law.

Bardzo jestem ciekaw, czy Kongres zablokuje to prawo, a jeśli tak, to (jeszczem bardziej ciekaw) co zrobi Obama.

Szanowna Czytelniczko, szanowny Czytelniku!

Jeśli od jakiegoś już czasu śledzisz ten blog, wiesz, że powraca w nim temat lotnictwa, a w szczególności wypadków i katastrof lotniczych, a w szczególności opisywania tychże przez media.

Jeśli taką tematykę uważasz za nudną, zamknij okno przeglądarki i poszukaj innej lektury.

Dziś będziemy znęcać się nad BBC, a dokładniej nad tym filmikiem. Wg. recepty Hitchcocka zaczyna się  od „it was a terryfing experience”, a potem jest coraz straszniej.

Rzecz dzieje się w Nepalu, na lotnisku Shyangboche. Bohaterowie – dzielni Brytyjczycy chodzący po Himalajach. Lotnisko Shyangboche: zdjęcie, zdjęcie (czyż nie bukoliczne?), zdjęcie, film, „zdjęcie” z GoogleEarth z panoramą okolicy („czubek” w prawo od centrum obrazka to Ama Dablam, w lewo od niego Lhotse i Mount Everest), pas startowy jest zaznaczony szarą kreską.

Dzielni Brytyjczycy najpierw się przestraszyli że lotnisko wygląda niewyjściowo, i że zaraz za końcem pasa jest olaboga przepaść. Proszę państwa, przyjechaliście w Himalaje! W duże góry! Góry takie w składają się przeważnie ze stromych gór i głębokich dolin, co w sumie tworzy przepaść. Proste, nie?

Aż dziw, że nie przestraszyli się nachylenia pasa startowego. Wbrew temu, co można by pomyśleć, nie wynika ono z niedbałości budowniczych – to rozwiązanie często stosowane w małych górskich lotniskach („Altiportach”). Budowa czegolwiek w taki miejscu jest trudna i kosztowna, więc najlepiej budować jak najmniejsze lotnisko. Tym bardziej, że i miejsca jest zazwyczaj mało. Jak to pogodzić z długością pasa startowego niezbędną, by samolot bezpiecznie się zatrzymał po wylądowaniu, i miał miejsce na rozbieg przed startem? Ano wykorzystujemy naturalne nachylenie terenu (dodatkowe oszczędności, proszę sobie wyobrazić ogrom pracy potrzebny do wcięcia poziomego pasa w zbocze, lub postawienia go na podporach nad opadającym zboczem) i budujemy krótki pas o dużym nachyleniu. Lądowania odbywają się wyłącznie „pod górkę”, a starty „z górki”, zaś nachylenie terenu pomaga wyhamować lądujące i rozpędzić startujące samoloty.

Tak samo zbudowane jest położone jakieś 15 km od Shyangboche lotnisko Lukla (zdjęcie, zdjęcie), czy bardziej znane lotnisko Courchevel w Alpach Francuskich (slideshow [przepraszam wrażliwych za muzykę], film z opisem, lądowania i starty z ziemi, lądowanie i start z punktu widzenia pilota).

Wróćmy do bohaterskich brytyjskich himalaistów. Zapakowali się do wynajętego samolotu, silnik ruszył, i nagle samolot zaczął się trząść, wibrować! I nagle się zatrzymał! Ojej, spalimy się! Wysiedli! Ojej, tylne kółko się złamało! Horror! Ale żyjemy! Wniosek wyciągneli następujący – ależ byliśmy głupi, trzeba było iść piechotą, radzimy wszystkim tak robić, a nie lecieć samolotem. O tak, chodzenie piechotą po Himalajach to z pewnością wyjątkowo bezpieczne zajęcie.

A samoloty, małe i duże, potrafią sobie całkiem nieźle radzić bez kółek, i to ważniejszych niż tylne kółko w Pilatusie PC-6, numer seryjny 962:  film, film, film, film, film, film.

Nawiasem mówiąc, samolot na linkowanym wyżej starym niemieckim filmie z lądowania w Shyangboche to też PC-6, numer seryjny 728. Nic dziwnego, samolot o tak krótkim rozbiegu i dobiegu (odpowiednio 197 m i 127 m na poziomie morza) na pewno się w takich warunkach świetnie sprawdza.

Co ja mówię, ERY!

Dzisiaj wyszła wersja 1.0 odtwarzacza audio foobar2000. Po siedmiu latach (bez jednego miesiąca) istnienia, dziecko Petera Pawlowskiego straciło jedną ze swoich wyróżniających cech, czyli numer wersji utrzymywany w postaci 0.x. Utrzymywany, zaznaczam, mimo bycia od dawna dojrzałym, efektywnym i niezawodnym programem, lepiej się sprawującym niż niejeden 8.0 czy 13.0. Poprzednia wersja miała numer 0.9.6.9, i ciągle (dla kolekcjonerów?) jest do ściągnięcia, dopóki 1.0 pozostaje w fazie beta.

W sumie jest to krok nominalny: moim zdaniem zmiany, przynajmniej te widoczne dla użytkownika, od 0.9.6.9 do 1.0 są mniej istotne, niż na przykład od ostatniej podwersji wersji 0.8 do pierwszej podwersji 0.9.

Lista zmian na stronie foobar2000, więcej szczegółow na forum. Najwyraźniej nie została wprowadzona funkcjonalność, której mi osobiście brakuje – dostępność stanu przełącznika Stop after current jako zmiennej do użycia w skryptach formatowania tytułów. Może się kiedyś doczekam.

Tak czy owak, mimo powyższego braku, polecam foobara wszystkim, którzy mają ochotę na leciutki, zgrabny, niesłychanie uniwersalny (czyta formatów jak mrówków), funkcjonalny (konwersje formatów zawsze pod ręką), napisany ze starannością i dbałością o jakość dźwięku (nie ma obsuwów jak brak gapless playback przy odtwarzaniu przez ASIO w odtwarzaczu Media Monkey), rozszerzalny (każdy może napisać komponent) i dopasowywalny do potrzeb i upodobań użytkownika odtwarzacz audio pod Windows. Inne cenione, choć nieużywane przeze mnie funkcjonalności, to ReplayGain, czy samoaktualizująca się biblioteka muzyki. Polecam do tego stopnia, że na lewą kolumnę zawędrował minibannerek reklamowy.

Skąd się bierze u wielu wierzących, a może tylko władających wierzącymi,* ta nieznośna skłonność do uważania modelu, jaki wyznają, za powszechnie obowiązujący? Do narzucania go jako oczywisty, bezdyskusyjny i jedyny? Do ignorowania, że jedni myją wodą, inni krowim moczem?

Pisałem kiedyś, jak to watykańskie biuro prasowe stwierdziło, iż  „istnieje ścisły związek między kontemplacją gwiaździstego nieba i religią” oraz „w prawie wszystkich kulturach i cywilizacjach obserwacja nieba jest przeniknięta głębokim uczuciem religijnym”. Istnieje? U wszystkich?

Wspominałem niedawno o panu Prezydencie RP, który nas ostatnio raczył pobłogosławić słowy „ Nikt nie będzie w Polsce przyjmował do wiadomości, że w szkołach nie wolno wieszać krzyży”. Nikt?

Sam już nie wiem, ile razy i gdzie pisałem (na przykład tu), że pojęcie prawa naturalnego w Polsce jest wytrychem, etykietką jaką przedstawiciele Kościoła Katolickiego opatrują swoje czysto lokalne przekonania by uczynić wrażenie, że obowiązują bezsprzecznie wszystkich. Wszystkich?

Dziś podobnie popisał się Harry Jackson, biskup Hope Christian Church (czy na tym zdjęciu nie wydaje się wam podejrzanie plastikowy, jak Ken od Barbie czy cuś?).

Pan biskup chciał zablokować inicjatywę rady Waszyngtonu DC zmierzającą do legalizacji małżeństw homoseksualnych, próbując poddać pod referendum zdefiniowanie małżeństwa à la Konstytucja RP. Czyli jeden mężczyzna, jedna kobieta. Projekt referendum został odrzucony przez  D.C. Board of Elections and Ethics, bo miasto ma mocny antydyskryminacyjny Human Rights Act, zaczynający się słowami:

It is the intent of the Council of the District of Columbia, in enacting this chapter, to secure an end in the District of Columbia to discrimination for any reason other than that of individual merit, including, but not limited to, discrimination by reason of race, color, religion, national origin, sex, age, marital status, personal appearance, sexual orientation, gender identity or expression, familial status, family responsibilities, matriculation, political affiliation, genetic information, disability, source of income, status as a victim of an intrafamily offense, and place of residence or business.

Zaś w § 1-1001.16. Initiative and referendum process prawa DC stoi jak byk:

(b)(1) Upon receipt of each proposed initiative or referendum measure, the Board shall refuse to accept the measure if the Board finds that it is not a proper subject of initiative or referendum, [...] upon any of the following grounds: [...]
(C) The measure authorizes, or would have the effect of authorizing, discrimination prohibited under Chapter 14 of Title 2

No a Chapter 14 of Title 2 to właśnie ów Human Rights Act…

Wracając do biskupa i zawłaszczenia – odrzucenie projektu referendum (na co on w ogóle liczył, prawników ma chyba bardzo marnych), biskup określił jako outrageous and a slap in the face of every resident of the District of Columbia.

Taaak, na pewno every resident. Zwłaszcza w DC, gdzie już w 2000 roku było ponad 3500 par jednopłciowych, 5% wszystkich par w mieście. Zaprawdę, panie biskup, nie tylko prawników poszukaj lepszych. Nauczyciel logiki na poziomie przedszkolnym też ci się przyda.

* A może w ogóle u wielu, niezależnie od stosunku do religii. Ale ponarzekam na wierzących :-)